geografia Chorwacji
Chorwacja jest krajem zdecydowanie górzystym. Większość kraju zajmują pasma
Gór Dynarskich. Szczyty rzadko osiągają wysokość powyżej 1500 m n.p.m., lecz nawet takie wyniosłości tuż nad wybrzeżem robią duże wrażenie. Należy do nich m.in. skalisty i przepaścisty Velebit z Vaganjskim Vrhem - 1758 m n.p.m. Najwyższym punktem kraju jest jednak
Troglav - 1913 m n.p.m., w górach Dinara - granicznym paśmie z Bośnią i Hercegowiną.
Południowo - zachodnia część gór uległa zatopieniu przez Morze Adriatyckie. Wystające ponad wodę szczyty i pasma tworzą dziś ponad
1100 wysp Dalmacji - nadmorskiej krainy Chorwacji. To stąd pochodzi znane w geografii pojęcie wybrzeża dalmatyńskiego - z równoległymi do brzegu wyspami i półwyspami. Największą wyspą jest
Krk. Największy półwysep chorwacki to
Istria.
Północno - wschodnia część kraju ma zupełnie odmienny charakter. Jest to bowiem część płaskiej
Kotliny Pannońskiej (Wielkiej Niziny Węgierskiej). Jest to olbrzymie zapadlisko śródgórskie. Wystają ponad nie jedynie niewielkie masywy, które nie zapadły się całkowicie - Papuk i Psunj.
Mimo niewielkich rozmiarów, pod względem klimatu Chorwacja wykazuje dość duże zróżnicowanie. Samo
wybrzeże posiada klimat śródziemnomorski. Lato jest tu upalne a średnia temperatura wynosi 23°C na północy i 25°C na południu. Bezchmurne niebo sprawia, że opady występują rzadko. Deszcze padają najczęściej od jesieni do zimy, która jest krótka i ciepła, ze średnią temperaturą 9,2°C. Woda w morzu latem cechuje się dość wysoką temperaturą (22°C na północy i 25°C na południu), dużą przejrzystością (22 - 33 m), a także wysokim zasoleniem ze znaczną ilością jodu.
Pobyt nad morzem może jedynie czasem zakłócić zimny północny wiatr z gór - bora. Ciepły wiatr południowy - jugo lub sirocco, może przynieść deszcz i niepogodę. Najlepszy jest orzeźwiający, wiejący od morza mistral lub tramontana.
Odmienny klimat mają góry. Opady są wysokie szczególnie w pasmach przybrzeżnych i jest znacznie chłodniej. Część północno - wschodnia kraju ma z kolei klimat kontynentalny z upalnym latem, mroźną zimą i znacznie mniejszymi opadami (500 - 600 mm).
Podobnie jak klimat zróżnicowana jest roślinność Chorwacji. Nad morzem rosną wieczne zielone lasy i kolczaste krzewy śródziemnomorskie. Poza tym można tu spotkać sztucznie wprowadzone palmy, agawy, kaktusy i cyprysy. Porastające niegdyś Dalmację lasy dębowe zostały jednak w dużej części wytrzebione. Na ich pniach stoją teraz pałace Wenecji. Wyższe partie gór porastają lasy iglaste. Nizinna, rolnicza północno - wschodnia Chorwacja pozostaje prawie bezleśna. Jedynie w Sławonii zachowały się lasy dębowe.
Osobliwa jest hydrografia Chorwacji. Jako, że góry oddzielają kraj od morza, żadna z większych rzek nie płynie do Adriatyku. Wszystkie zmierzają do oddalonego o 1000 km Morza Czarnego. Największą rzeką na terytorium Chorwacji jest Dunaj, aczkolwiek stanowi on jedynie rzekę graniczną z Jugosławią. Dopływami Dunaju są natomiast dwie kolejne duże rzeki wypływające w Alpach: Sawa i Drawa. Rzeki spływające do Morza Adriatyckiego są krótkie, ale za to ich głębokie doliny są bardzo malownicze.
Dzięki występującym w Górach Dynarskich skałom wapiennym często w Chorwacji spotykamy liczne formy krasowe: jaskinie i malownicze wąwozy. Najciekawsze możemy podziwiać w Parku Narodowym Paklenica w górach Velebit. Szczególnie osobliwym zespołem są Jeziora Plitwickie. Ten ośmiokilometrowy łańcuch jezior krasowych połączony jest pięknymi kaskadami i wodospadami.
Źródło: wydawnictwo Pascal