geografia Tajlandii
Tajlandia położona jest częściowo na
Półwyspie Indochińskim, a w części na Półwyspie Malajskim. Rzeźba kraju jest bardzo urozmaicona. W części północnej i zachodniej znajdują się wysokie
pasma górskie Tanen Tong Dan, będące przedłużeniem Himalajów.
Są one silnie rozczłonkowane i pocięte głęboki dolinami rzek. Rzeki rozdzielają masywy na szereg równoległych pasm o przebiegu południkowym. Góry wznoszą się na średnią wysokość 1500-2000 m n.p.m., a najwyższy szczyt, Doi Inthanon osiąga 2595 m n.p.m. W kierunku południowym wzniesienia stopniowo obniżają się i na Półwyspie Malajskim mają postać pojedynczych, izolowanych szczytów.
Znaczną część kraju zajmują rozległe niziny. Centralnie położona jest Nizina Menamu. Jest to szeroka, płaska dolina aluwialna głównej rzeki Tajlandii.
Na wschodzie graniczy, poprzez pasma górskie Dong Phaya Yen i Sang Kampeng, z Równiną Korat. Kraina ta zajmuje ok.1/3 powierzchni kraju. Charakteryzuje się pofalowaną powierzchnią, ponad którą wznoszą się niewysokie pasma górskie. Teren urozmaicają też liczne jeziora, których największe ilości znajdują się w części północnej. Równina od północy i wschodu ograniczona jest rzeką Mekong, od południa wzgórzami Dograk, a od zachodu granicę wyznacza rzeka Pasak.
Wschodnie wybrzeża nad Zatoką Tajlandzką są szerokie, o wyrównanych, piaszczystych brzegach. Znajdują się tu jedne z najlepszych plaż. Natomiast wybrzeża zachodnie ciągną się jedynie wąskim pasem wzdłuż Morza Andamańskiego. W pobliżu obu brzegów położone są liczne malownicze wysepki.
Na Półwyspie Malajskim, na wschodnim wybrzeżu również znajdują się piaszczyste plaże, z kolei brzegi zachodnie porozcinane są licznymi ujściami rzek. Występują tu znaczne obszary zabagnień i podmokłości, porośniętych lasami namorzynowymi. We wnętrzu półwyspu wznoszą się powyżej 1000 m n.p.m. granitowe pasma górskie.
Tajlandia położona jest w strefie gorącego i wilgotnego klimatu zwrotnikowego monsunowego. Jedynie Półwysep Malajski leży już w strefie klimatu równikowego, również wilgotnego.
Wyraźnie zaznaczają się pory sucha (od grudnia do lutego) i deszczowa (od maja do września). Średnie temperatury roczne wynoszą ok. 24-28ºC na północy i 27-28ºC na południu kraju. Sumy opadów są zróżnicowane w zależności od regionu. W środkowej części kraju wynoszą 800-1000 mm, w południowej 4500-4800 mm, a w górach dochodzą nawet do powyżej 5000 mm rocznie.
Sieć rzeczna Tajlandii jest bardzo gęsta. Główną rzeką kraju jest Menam (Chao Phraya). Jego dopływy stanowią rzeki Nan, Yom, Wang, Ping i Pasak. Wschodnią granicę Tajlandii wyznacza Mekong, największa rzeka Azji Południowo-Wschodniej.
Rzeki płynące na Równinie Korat (m.in. Mun, Chi, Phong) są jego dopływami. Stan wody w tajlandzkich rzekach odznacza się dużą zmiennością. Uzależnione jest to od sezonowości opadów. W porze deszczowej często dochodzi do wysokich wezbrań wód i rozległych powodzi. Od wahań poziomu wód w rzekach uzależnione jest rolnictwo, a w dużym stopniu także żegluga.
Świat roślinny Tajlandii jest bardzo bogaty. Największa różnorodność gatunków występuje w wiecznie zielonych lasach równikowych i w zrzucających liście w porze suchej lasach monsunowych. Lasy zajmują łącznie ok. 30% powierzchni kraju.
Źródło: wydawnictwo Pascal