Gospodarka Indonezji
<rys1>Dawna zależność kolonialna Indonezji do dziś zostawia ślad w gospodarce kraju, nastawionej głównie na eksport produktów nie przetworzonych, surowcowych. Od połowy lat 80. zaznacza się jednak <strong>dynamiczny rozwój</strong> ekonomiczny kraju.
Jego główną siłą napędową był napływ obcego kapitału i duże zasoby siły roboczej. Szybki rozwój następuje zwłaszcza w sektorze przemysłu i usług.
Podstawą współczesnej gospodarki jest rolnictwo, w tym najważniejszą rolę odgrywa uprawa i eksport ryżu. Indonezja zajmuje pod tym względem trzecie miejsce w świecie. Ryż jest jednocześnie główną rośliną żywieniową. W rolnictwie pracuje ponad połowa ludności kraju. Klimat bardzo sprzyja uprawom: sezon wegetacyjny trwa cały rok. Dzięki temu możliwe są dwa, trzy zbiory rocznie. Z innych upraw duże znaczenie ma także kukurydza, maniok, soja, bataty i orzeszki ziemne.
Indonezja jest również drugim co do wielkości producentem kauczuku na świecie. Drugie miejsce zajmuje też w produkcji kopry z palmy kokosowej i oleju palmowego z palmy olejowej. Uprawiana jest poza tym kawa, herbata, trzcina cukrowa, kakaowiec i wiele różnorodnych przypraw.
Bardzo intensywnie eksploatuje się indonezyjskie lasy. Kraj jest jednym z największych światowych eksporterów drewna. Rabunkowa gospodarka w lasach doprowadziła jednak do znacznych zniszczeń.
W przemyśle przetwórczym najważniejszy jest przemysł chemiczny (głównie przeróbka ropy i gazu, nawozy azotowe i włókna chemiczne) i hutnictwo metali kolorowych.