historia Niemiec
Początkowo tereny te w I tysiącleciu p.n.e. zamieszkiwane były przez
Celtów. Jednak z czasem wypierani byli przez napływające z północy
plemiona germańskie. W I wieku p.n.e. obszar południowo- zachodni wszedł pod władanie
Imperium Rzymskiego, a po jego upadku tymi terenami rządzili
Frankowie. Dzięki temu plemiona zostały bardzo szybko
schrystianizowane (do IX wieku).
W wyniku podziału państwa frankońskiego, wschodnia część została przydzielona Ludwikowi, zwanemu później Niemieckim. Jednak po niedługim czasie nowe państwo uległo dezintegracji i podzieliło się.
Zjednoczenie państwa nastąpiło za panowania dynastii Ludolfingów, dzięki pomocy kościoła. Otto I zajął Italię i koronował się na cesarza, dając tym początek I Rzeszy Niemieckiej.
Zapoczątkowało to rywalizację między cesarzem a papieżem o dominację - konflikt który podzielił cała Europę. Władza cesarza nie była jednak mocna w samych Niemczech. Państwo to stale osłabiały wewnętrzne rozłamy między poszczególnymi księstwami i walka o władzę między trzema potężnymi rodami: Habsburgami, Luksemburgami i Wittelsbachami.
Dodatkowym elementem, który pogłębił jeszcze bardziej konflikt, był rozłam w kościele spowodowany wystąpieniem Marcina Lutra w 1517 r. i zapoczątkowana przez niego z nim reformacja.
Wydarzenia te podzieliły Rzeszę na dwie części: północną, gdzie religią dominującą jest protestantyzm i południową z kościołem rzymsko - katolickim. Wojna trzydziestoletnia, w której na przeciwko siebie stanęły oba obozy popierane przez sąsiednie państwa europejskie nie przyniosła rozstrzygnięcia, za to całkowicie osłabiła władzę cesarza.
Piastujący tę godność Habsburgowie skupili się na umacnianiu władzy w swoich ziemiach dziedzicznych, czyli w Austrii.
Umacniać zaczęła się natomiast pozycja Prus, powstałych z połączenia ziem Hohenzollernów - Brandenburgii i Prus Książęcych. Wykorzystując osłabienie Polski królestwo to dokonało w XVIII wieku znacznej ekspansji terytorialnej, stając się wkrótce największą potęgą Niemiec.
Wzrost patriotyzmu ogólnoniemieckiego po wojnach napoleońskich przyczynił się do podjęcia prób zjednoczenia Niemiec. W 1866 r. doszło do wojny między Prusami a Austrią o hegemonię z procesie zjednoczeniowym. Pokonane ostatecznie cesarstwo Habsburgów przekształciło się w Austro - Węgry, natomiast Prusy proklamowały II Rzeszę Niemiecką, na czele której stanął cesarz Wilhelm I z dynastii Hohenzollerów.
Przełom XIX/XX wiek to czas kiedy Niemcy stają się potęgą światową. Sprzyjała temu kolonizacja w Afryce (Togo, Kamerun, Namibia) i Oceanii (Archipelag Bismarcka, Wyspy Salomona).
W 1882 r. zawarły układ z Austro-Węgrami i Włochami tworząc tzw. trójprzymierze. Ich przeciwwagą w Europie była Ententa. I wojna światowa, pomimo początkowych zwycięstw, przyniosła Niemcom klęskę, a rewolucja listopadowa w 1918 r. doprowadziła do obalenia monarchii i utworzenia Republiki Weimarskiej.
Rok 1933 przyniósł wejście na arenę polityczną przywódcę partii nazistowskiej Adolfa Hitlera. Po śmierci prezydenta powołał siebie na wodza (Führer) i kanclerza Rzeszy.
W 1938 r. rozpoczął podbój Europy. Najazd na Polskę we wrześniu 1939 r. zapoczątkował II wojnę światową. Pomimo zwycięstw w pierwszej fazie wojny Niemcy poniosły klęskę. Wynikiem przegranej była utrata terytoriów na wschód od Odry i Nysy Łużyckiej, a kraj został podzielony na 4 strefy okupacyjne: amerykańską, brytyjską, francuską i rosyjską.
W 1949 r. połączono trzy pierwsze strefy, dzięki czemu powstała Republika Federalna Niemiec, natomiast ze strefy radzieckiej powstała Niemiecka Republika Demokratyczna.
Granica między tymi dwoma państwami stała się jednocześnie granicą pomiędzy dwoma blokami militarnymi: NATO i Układem Warszawskim. Dnia 3 października 1990 r. doszło do zjednoczenia Niemiec.
Źródło: wydawnictwo Pascal