W hotelu byliśmy jedynymi Czechami, dlatego było dużym zaskoczeniem dla wszystkich, gdy chcieliśmy mówić po angielsku. Chyba byliśmy jedynymi szaleńcami, którzy tam pojechali samochodem. Własny transport zorganizowaliśmy po swojemu, ale jazda tak daleko do Włoch była dość wymagająca (dzięki za postoje na kempingach). Centrum, naprawdę oddalone o około 2 kilometry, tętniło życiem tylko wieczorem, ale po obfitych kolacjach nie mieliśmy siły tam iść. Poza tym było tam naprawdę dużo ludzi, ale głównie w barach, żadnej możliwości kupienia pamiątek czy czegoś lokalnego na pamiątkę. Mają tylko jedną wersję własnego widoku, który wcale nie wygląda ładnie. Po południu zaskoczyła nas prawdziwa sjesta, kiedy nie dało się normalnie zjeść, wszystko było zamknięte. Zastanawiałam się, gdzie są wszyscy goście hotelowi, ale najprawdopodobniej mieli pełne wyżywienie, bo nigdzie indziej poza hotelem ich nie spotkaliśmy. Mam wrażenie, że my - Czesi - wolimy spacery, promenady z sklepikami, gdzie można porozmawiać ze sprzedawcą, coś kupić (i to nie tylko pamiątki, ale też coś zjeść). Tego w Baia Domizia po prostu nie ma. Jeśli komuś nie przeszkadza, że nie wyjdzie z hotelu przez cały pobyt, to idealne miejsce (z pełnym wyżywieniem), ale inaczej muszę napisać, że to totalna dziura.
PlażaPlaża była czysta i zorganizowana. Po przyjeździe otrzymaliśmy przypisany numer z parasolem, leżakiem i krzesłem, gdzie mogliśmy odpoczywać przez cały tydzień. Po obu stronach plaża była ogrodzona płotem od innego hotelu, problematyczne było przejście plażą z centrum do naszego hotelu, pilnowano tego i nie wolno było przechodzić przez cudzą plażę. Piasek był niesamowicie drobny, ale po południu jak rozgrzane węgle. Zaletą były dwa prysznice i kran do mycia nóg przy wychodzeniu z plaży. Plaża była regularnie sprzątana wieczorami przez pracowników hotelu, chodzili z sitkiem i takim robotem, który przesiewał piasek i zbierał śmieci, które czasem się tam pojawiały. Woda bardzo przyjemna, stopniowe zejście do białej boi, gdzie dorosły człowiek jeszcze normalnie stał, dalej przy czerwonych bojkach było to już dla pływaków. Bez meduz (jedną widział mój partner dopiero przy czerwonej boi), dużo muszelek o tym samym kształcie. Morze spokojne, tylko po burzy i kilka razy wieczorem były większe fale. Ze względu na bezpośrednie wejście z hotelu przypuszczam, że brama tuż przed wejściem na plażę była zamykana na noc, najdłużej byliśmy na plaży do godziny 20, wtedy właśnie sprzątali.
WyżywieniePosiłki na kolację były różnorodne, nie były to typowe szwedzkie stoły, ale zawsze były dwa do trzech głównych dań (zazwyczaj makaron, ryby, plastry mięsa i ziemniaki pod różnymi postaciami), do tego stół pełen owoców, kolejny stół z deserami oraz tace z różnymi przekąskami (od warzyw przez szynkę, grillowane warzywa itd.). Zaletą na pewno był 1 litr wody i 0,7 l wina (białe lub czerwone) do każdej kolacji. Śniadania były takie same każdego dnia, ale można było wybierać. Regularnie pojawiały się gotowane jajka, szynki, sery, warzywa, owoce, raz w tygodniu były parówki. Jeden rodzaj bułek można było uzupełnić dżemami, „nutellą”, miodem. Zaskakująco mieli duży wybór słodkiego pieczywa. Wyżywienie w hotelu (śniadania i kolacje) było wystarczające, problematyczne było zjedzenie czegoś w okolicach południa. Znana sjesta dotyczyła także restauracji, więc w godzinach od południa do 16:00 wokół hotelu nie było żadnej otwartej restauracji. Centrum oddalone o około 2 kilometry było dość wymagające na popołudniowy spacer w upale, byliśmy jedynymi, którzy w tym czasie ewidentnie wychodzili na zewnątrz, a nawet tam restauracje były zamknięte. Jedynymi otwartymi miejscami były lokalne małe sklepy i lodziarnie.
ZakwaterowaniePierwsza próba zakwaterowania nie odpowiadała opłaconym wymaganiom. Pokój z widokiem na morze znajdował się na 2. piętrze i wychodził na naprzeciwległy budynek z apartamentami, morze było widoczne tylko trochę. Po zapytaniu na recepcji pokój został wymieniony na inny na 4. piętrze i tam już wszystko się zgadzało. Widok był piękny nie tylko na morze, ale także na hotelowy ogród i basen. Jedyną drobnostką (ale to po prostu zdarza się w naturalnym środowisku) było to, że w pokoju pełzały (i przegryzały drewniane obłożenie drzwi balkonowych) maleńkie mrówki. Osobiście, mając alergię na ich ukąszenia, regularnie je zabijałam, przez co byłam jeszcze bardziej pogryziona w nocy. Podobnie komary były tylko przy basenie z wodą słodką, przy morzu nie było takiego owadziego problemu.
UsługiMuszę ocenić usługi hotelu pozytywnie. Nasze „problemy” z pokojem i początkowym zaparkowaniem rozwiązały bardzo miłe panie na recepcji, wszystkie pytania (których mieliśmy sporo) odpowiedzieli inni recepcjoniści. Tę pozycję chwalimy na piątkę. Kolejnych pracowników również musimy pochwalić, codzienna wymiana ręczników i sprzątanie, uśmiechnięci ludzie z restauracji lub na plaży, po prostu super. Jedyną wadą (i nie tylko ich, ale całego otoczenia Baia Domizia) było to, że nie znali angielskiego. Większość rozmów automatycznie zaczynali po włosku – Włosi stanowili przeważającą większość gości nie tylko w naszym hotelu i byli dość zdziwieni, gdy zaczęliśmy mówić po angielsku. W sklepach i restauracji dogadywaliśmy się przez pokazywanie, ale tłumaczenie menu z włoskiego było czasem wyzwaniem. Zaskoczeniem było, że nawet miejscowi animatorzy nie znali angielskiego, odchodzili z przeprosinami, że „no english”. Faktem jest, że w hotelu byliśmy jedynymi Czechami, wszyscy inni to prawdopodobnie Włosi, albo rodziny z dziećmi, albo emeryci. Ciekawe jest jednak to, że emerytów spotykaliśmy tylko podczas śniadania lub kolacji, na zewnątrz (przy morzu lub basenie) nigdy ich nie widzieliśmy. Jeśli chodzi o basen, dbano o niego starannie, ale znowu uwaga na czas sjesty – basen był zamykany po południu na około 2,5 godziny i trzeba było korzystać z czepka kąpielowego (można go wypożyczyć od ratownika).
Ta recenzja została automatycznie przetłumaczona za pomocą Google Translate
