Przewodnik Narty i snowboard
Alpy to największe i geologicznie najmłodsze pasmo gór fałdowych w Europie. Tworzą łuk otwarty w kierunku południowym, ciągnący się od Zatoki Genueńskiej na zachodnim krańcu po Nizinę Węgierską od strony wschodniej. Długość najwyższych gór naszego kontynentu to około 1200 km zaś szerokość waha się od 135 - 260 km.
Najwyższym szczytem jest masyw Mont Blanc będący jednocześnie najwyższym punktem Europy. Jego wysokość to 4807 m. m.p.m. i jest jednym z 57 europejskich czterotysięczników, z których wszystkie znajdują się właśnie w Alpach. Do najsłynniejszych należą: Dufourspitze, Matternhorn, Jungfrau, Gran Paradiso, Finsteraarhorn oraz Pelvoux.
Średnia wysokość całego pasma to 1400 metrów powyżej poziomu morza. Do historii Alp przeszły przełęcze, które do dziś stanowią łącznik między kolebką kultury europejskiej – Włochami a resztą kontynentu. Wśród wielu nie można pominąć przełęczy Piz Bernina – jednej z najwyżej położonych, zawieszonej na wysokości 4049 m. n.p.m., obu przełęczy św. Bernarda: Wielkiej (2469 m. n.p.m.) i Małej (2188 m. n.p.m.), przełęczy św. Gotharda (2091 m. n.p.m.), Simplon (2005 m. n.p.m.), Mont Cenis (2083 m. n.p.m.) czy przełęczy Brenner położonej na wysokości 1372 m. n.p.m.
Pasmo Alp dzielone jest na dwie podstawowe części: Alpy Zachodnie i Alpy Wschodnie. Granica rozdzielająca góry na dwie części ma przebieg południkowy począwszy od wschodniego krańca Jeziora Bodeńskiego w Niemczech doliną Renu na południe przez przełęcz Splugen kończąc się nad brzegiem Jeziora Como we Włoszech.
Alpy Zachodnie stanowią wyższy i zdecydowanie bardziej zwarty masyw niż część wschodnia. To właśnie ten fragment Alp jest węższy a charakter krajobrazu bardziej typowy dla wysokich gór. Bardziej szczegółowy podział wydziela w ramach Alp Zachodnich dwie strefy: wewnętrzną i zewnętrzną.
Pierwsza z nich jest wyższa, zbudowana ze skał krystalicznych, bardziej odpornych na niszczenie. Zalicza się do niej: Alpy Nadmorskie, Alpy Kotyjskie, Alpy Graickie, Alpy Delfinackie, , Alpy Sabaudzkie, Alpy Pennińskie, Alpy Lepontyńskie, Alpy Berneńskie oraz Alpy Glarneńskie. Strefa zewnętrzna, zbudowana z mniej odpornego materiału jest niższa, a jej krajobraz jest łagodniejszy. Zalicza się do niej wapienne i fliszowe: Alpy Prowansalskie, Alpy Delfinackie, Alpy Sabaudzkie oraz szwajcarskie Prealpy.
Alpy Wschodnie, generalnie zbudowane w większej części z mniej odpornych materiałów i mają łagodniejszy charakter rzeźby. Ta większa powierzchniowo część Alp składa się z trzech stref: krystalicznej, położonej centralnie w stosunku do dwóch zewnętrznych stref wapiennych.
W skład strefy krystalicznej wchodzą następujące masywy: Alpy Retyckie, Wysokie i Niskie Taury, Alpy Noryckie i Alpy Kitzbuhelskie. Do północnej strefy wapiennej zalicza się Alpy Algawskie, Tyrolsko - Bawarskie Alpy Wapienne, Alpy Salzburskie oraz Alpy Dolnoaustriackie, południową zaś stanowią: Alpy Bergamskie określane także mianem Alp Lombardzkich, Dolomity, Alpy Karnickie, Karawanki, Alpy Julijskie wreszcie Alpy Kamnickie.
Najwyższe góry Europy położone są na terenie siedmiu krajów. Są to: Szwajcaria, Austria, Francja, Włochy, Niemcy, Słowenia oraz niewielki Lichtenstein.