kultura Portugalii
Portugalia porównywana jest do pieśni
fado. Z pozoru jest smutna i nostalgiczna, ale przy bliższym poznaniu okazuje się
żywiołowa. Portugalczycy w naturalny dla ludzi południa sposób posiedli umiejętność korzystania z przyjemności życia. Nie spieszą się, zawsze znajdą czas na filiżankę kawy i pogawędkę z przyjaciółmi. Obiad to dla nich co najmniej dwugodzinny rytuał, a wieczorne zabawy i spotkania potrafią przeciągać w nieskończoność. Nie są mistrzami konkretu, rozmowy o meczu piłkarskim gładko przechodzą w luźne impresje o życiu.
Portugalczycy są bardzo gościnni i wylewni. Gdy jesteśmy przedstawiani Portugalczykowi, musimy liczyć się z tym, że zostaniemy ucałowani w obydwa policzki. Zwyczaj całowania się na powitanie jest bardziej przyjęty niż podawanie ręki.
Portugalczycy bardzo lubią biesiadować i celebrują jedzenie. Każdy region w Portugalii ma własne specjały kulinarne, a mieszkańcy poszczególnych wsi twierdzą, że każda z nich ma własną specjalność.
Potrawą narodową jest bacalhau - marynowany, suszony dorsz przyrządzany na 365 sposobów - tyle, ile jest dni w roku.
Znakiem firmowym Portugalii są doskonałe wina. Najlepszej marce użyczyło nazwy miasto Porto. Mało kto wie, że ten trunek wyprodukowano przypadkiem, kiedy to w XVII wieku angielscy kupcy, chcąc zapobiec kwaśnieniu wina w drodze na Wyspy, dolali doń brandy. Ku ich zaskoczeniu okazało się, że wino im mocniejsze i słodsze, tym lepsze.
Turysta przybywający po raz pierwszy do Portugalii, zwróci uwagę na fasady kamienic ozdobione ceramicznymi płytkami. Zwyczaj wykładania nimi ścian, podłóg a nawet sufitów wprowadzili w średniowieczu Maurowie. Nazwa dekoracji - azulejos - pochodzi od arabskiego słowa al zuleio oznaczającego wypolerowany kamień lub od azul, czyli koloru niebieskiego, dominującej barwy większości płytek.
Portugalczycy są pokojowo nastawieni do świata co niewątpliwie znajduje wyraz w portugalskiej odmianie corridy - touradzie. W Portugalii nie zabija się byka, torreador walczy gołymi rękami chwytając zwierzę za rogi i przy pomocy naganiaczy stara się powalić zwierzę na ziemię. Walka ma symboliczny sens, bowiem chodzi w niej o pokonanie bestii w sobie.
W Portugalii wciąż kultywuje się wiele ludowych tradycji i obyczajów, które co roku można podziwiać w trakcie trwania regionalnych festiwali i tradycyjnych pielgrzymek. Niektóre z tych imprez przerodziły się w szalone uroczystości, trwające wiele dni lub tygodni. Same w sobie stały się już pewnego rodzaju atrakcją turystyczną.
Spośród uroczystości o charakterze narodowym wyróżniają się obchody Wielkiego Tygodnia i nocy świętojańskiej. W trakcie ich trwania w całym kraju odbywają się procesje religijne. Wielki Tydzień obchodzony jest z największą pompą w Bradze.
W Porto podczas nocy świętojańskiej, która jest głównym wydarzeniem trwających tydzień uroczystości, wszyscy tańczą na ulicach i uderzają się wzajemnie plastikowymi młotkami po głowach.
Portugalia to kraj o bogatej tradycji muzycznej, korzeniami sięgającej twórczości prowansalskich trubadurów. Słynie z ballad, unikalnej odmiany bluesa - fado oraz coraz bardziej popularnej muzyki, którą tworzą mieszkańcy dawnych portugalskich kolonii w Afryce.
Istnieją dwa gatunki muzyki fado. Ta bardziej intymna, o większym wydźwięku emocjonalnym, wywodzi się z ulic i portowych dzielnic Lizbony. Stworzyli ją marynarze, którzy swoją tęsknotę za domem wyrażali w muzyce. Z kolei drugi typowo akademicki nurt ma swe korzenie w Coimbrze i odzwierciedla tradycje uniwersyteckie tego miasta.
Ludowe fado było wyrazem buntu przeciwko nierównościom społecznym i krzywdzie ludzi ubogich. Mówiło jednak także o uczuciach właściwych każdemu człowiekowi - o samotności, nieszczęśliwej miłości i nostalgii.
Źródło: wydawnictwo Pascal
