geografia Kenii
Kenia położona jest we wschodniej Afryce, nad Oceanem Indyjskim. Obszar państwa znajduje się na terenie
Wyżyny Wschodnioafrykańskiej, do której należy
Wyżyna Kenii. Wznosi się ona na wysokość do 2500 m n.p.m. W kierunku północno-wschodnim obniża się, dochodząc do 600 m n.p.m.
Wyżyna ta porozcinana jest licznymi rowami tektonicznymi, które stanowią wschodnie odgałęzienie systemu Wielkich Rowów Afrykańskich. Ciągną się one wzdłuż granicy zachodniej, aż do pogranicza kenijsko-etiopskiego.
Rzeźbę terenu urozmaicają liczne stożki wulkaniczne znacznie wznoszące się ponad poziom morza. Jeden z nich, to masyw Mount Kenia w środkowej części wyżyny. Leży w nim najwyższy szczyt kraju - Batian - 5199 m n.p.m. Według historycznych źródeł po raz pierwszy szczyt ten został zdobyty przez brytyjskiego geografa - Hardolfa Mackinder''a w 1899 roku.
Znaczna wysokość masywu pozwala na utrzymanie na wierzchołkach wiecznej pokrywy lodowej, pomimo tego, iż leży praktycznie na równiku. Na wysokości od 3200 do 4600 m n.p.m. zbocza porośnięte są wrzosowiskami z ogromnymi wrzosami, starcem i lobelią, poniżej natomiast rośnie las bambusowy.
Drugim pod względem wielkości szczytem w Kenii jest Mount Elegan, zlokalizowany na granicy z Ugandą. W obręb państwa wchodzą jeszcze północne zbocza Masywu Kilimandżaro, którego najwyższy wierzchołek znajduje się po stronie Tanzanii.
Obszary nizinne na terenie Kenii nie zajmują wiele powierzchni i znajdują się na wybrzeżu Oceanu Indyjskiego, tworząc pas nizin nadmorskich, najbardziej żyznych regionów kraju.
Kenia leży po obu stronach równika. Na klimat wpływa także wysokość nad poziom morza oraz bliskie sąsiedztwo kontynentu azjatyckiego (Półwyspu Arabskiego).
Na wybrzeżu mamy do czynienia z klimatem gorącym i wilgotnym. Średnia temperatura w lipcu wynosi 24°C, a w marcu 28°C. Opady są dwukrotnie większe niż w Polsce, sięgają tu 1200 mm/rok. We wnętrzu kraju panuje klimat nieco chłodniejszy i bardziej suchy. Średnie temperatury wahają się od 14 do 18°C. Roczne opady zmniejszają się z 1000 mm na wschodzie do 250 mm na zachodzie.
Występują tu dwie pory deszczowe. Pierwsza na przełomie kwietnia i maja, druga na przełomie listopada i grudnia. W wysokich górach występują większe opady i niższe temperatury, pozwalające na utrzymanie się całorocznego śniegu.
Północna część kraju pozostaje pod wpływem suchych i gorących mas powietrza znad pustynnego Półwyspu Arabskiego.
Sieć hydrograficzna nie jest w Kenii dobrze rozwinięta. Najdłuższą i najważniejszą rzeką Kenii jest uchodząca do oceanu Tana. Rzeki w północno- wschodniej części kraju mają charakter okresowy, prowadzą wody jedynie podczas pór deszczowych.
W kraju leży kilka dużych jezior. Południowo - zachodni kraniec państwa obejmuje największy śródlądowy zbiornik w Afryce - słodkowodne Jezioro Wiktorii. Na jego brzegu zlokalizowane jest jedno z większych miast kraju - Kisumu.
Pozostałe jeziora, o charakterystycznym, podłużnym kształcie, wypełniają zwykle dna rowów tektonicznych. Największe z nich to słone Jezioro Turkana (Rudolfa), mające prawie 300 km długości. Henryk Sienkiewicz opisał je jako Burkina Faso i umieścił nad nim akcję powieści W pustyni i w puszczy. Ze względu na kolor wody nazywane jest czasem Morzem Nefrytowym.
Dla przybywających turystów największą atrakcją jest fauna Kenii, którą można obserwować na terenie parków narodowych, jak Amboseli i Tavo oraz rezerwatów zwierzęcych jak Masai Mara.
W związku z porami deszczowymi dwa razy w roku można zobaczyć "spektakl przyrodniczy". Tak określa się wędrówki setek tysięcy antylop gnu przez rzekę Mara z parku Serengeti w Tanzanii na północ w celu poszukiwania wilgotniejszych terenów. Podczas tej przeprawy wiele z nich ginie.
Źródło: wydawnictwo Pascal