geografia Grecji
Grecja to najdalej
na południe wysunięty kraj Europy.
Większa część państwa zajmuje południowy kraniec niezwykle górzystego
Półwyspu Bałkańskiego. Niejednokrotnie szczyty tworzą malownicze urwiska, których podstawa zatopiona jest w głębinach morskich.
Poszczególne pasma wkraczają w morze tworząc liczne półwyspy, wśród których największe to Peloponez i Półwysep Chalcydycki.
Obniżenia między poszczególnymi pasmami, w które wkroczyło morze to głębokie zatoki, świetnie nadające się na zakładanie portów morskich. To z nich wyruszali pierwsi mieszkańcy Grecji na podbój wysp, a później innych wybrzeży Morza Śródziemnego. Największą jest Zatoka Koryncka.
Zachodnią część Grecji kontynentalnej, od granicy z Albanią po Zatokę Koryncką, tworzą góry Pindos. Maksymalną wysokość 2637 m n.p.m. osiągają w paśmie Smolikas. Drugi potężny łańcuch górski rozciąga się we wschodniej części kraju. Jego centralnym ogniwem jest masyw Olimpu z najwyższym szczytem Grecji - Mitikas (2917 m n.p.m.). Jak przystało na mityczną siedzibę gromowładnego Zeusa, pogoda w masywie charakteryzuje się częstymi i gwałtownymi zmianami.
Na południu, nad Zatoką Koryncką, leży masyw Parnasu, wznoszący 2457 m n.p.m.. Podobno był on ulubionym miejscem igraszek Apolla i Muz.
Nizin w Grecji jest niewiele. Do największych należą Tesalska, w Grecji Środkowej, i Salonicka, w północnej.
wysp greckich, z których 169 jest zamieszkałych. Chociaż na wyspach mieszka tylko co dziesiąty Grek, to właśnie tu - jak twierdzą starsi mieszkańcy tego kraju - jest prawdziwa Grecja.
Każda z wysp ma swój własny, często niepowtarzalny, charakter. Na Morzu Jońskim, czyli u zachodnich wybrzeży kraju leżą Wyspy Jońskie. Przy wybrzeżu wschodnim, czyli na Morzu Egejskim leżą Cyklady i Sporady Północne.
Greckie są także wyspy leżące już w Azji u wybrzeży tureckich, takie jak Dodekanez, Rodos, Sporady Południowe, czy największa z wysp azjatyckich Lesbos.
Największą wyspą grecką, i jedną z najbardziej wysuniętych na południe jest Kreta. Wiele z wysp ma pochodzenie wulkaniczne. Do dziś czynny jest wulkan na wyspie Santorini. Po raz ostatni wybuchł 1951 r. Grecja leży w strefie aktywnej sejsmicznie. Ostatnie trzęsienie ziemi było w 1999 r. w Atenach.
Gorąca, sucha pogoda w ciągu sześciu miesięcy letnich i wilgotne, łagodne zimy charakteryzują śródziemnomorski klimat Grecji. Od kwietnia do września, na południu i w centrum lądu nie pada deszcz. Dopiero pod koniec lata pojawiają się krótkie, ale gwałtowne deszcze, po których nadchodzi ustabilizowana pogoda zbliżona do naszego "babiego lata". Obficie pada dopiero w styczniu i lutym.
Wiosna nadchodzi w Grecji etapami od południa i od wybrzeża ku górom. Najlepszymi miesiącami na podróż do Grecji są maj i czerwiec, gdy nie ma jeszcze największych upałów. Średnie temperatury wynoszą wówczas 25 - 30°C. Gdy nadejdzie pełnia lata wynoszą one średnio 35°C w dzień i aż 22°C w nocy. Wody najcieplejsze są w sierpniu i wrześniu, ich średnia temperatura wynosi 25°C.
Z gór Pindos wypływają niemal wszystkie większe rzeki Grecji: najdłuższy jest Aliakmon, trzykrotnie krótszy od Wisły, także Pinios, Acheloos i Alfios. W północnej Grecji leżą ujściowe odcinki rzek mających swe źródła w Macednii lub Bułgarii: Wardaru, Strimonu i największego Ewrosu. Rzeki latem niosą bardzo niewielkie ilości wody, a największe wezbrania zdarzają się zimą.
Człowiek gospodarujący w Grecji od tysięcy lat niemal zupełnie wytrzebił tutejsze lasy. Na ich miejscu wyrosły zbiorowiska krzaczaste zwane lóngos. Lasy zachowały jedynie w górach, m.in. na zboczach skalistego Olimpu.
Inną, równie znaną atrakcją przyrodniczą jest leżący na Krecie wąwóz Samaria. Jego ściany dochodzą do kilkuset metrów wysokości. Ostoją ptactwa wodnego jest natomiast jezioro Prespa i pobliskie mokradła.
Źródło: wydawnictwo Pascal