Langwedocja: przewodnik (Francja)
Langwedocja (Languedoc) wzięła nazwę od langue ďoc - języka okcytańskiego, blisko spokrewnionego z dzisiejszym katalońskim, wyraźnie odmiennego od langue ďoïl, używanego na północy, z którego wywodzi się francuski (słowa oc i oïl znaczyły "tak"). Historycznym centrum Langwedocji była położona na południowym zachodzie
Tuluza, która w latach 80-tych w wyniku nowego podziału administracyjnego Francji znalazła się poza tym regionem.
Pierwsze ślady osadnictwa na obszarze
Langwedocji pochodzą sprzed 450 tys. lat. Zanim zapanowały rządy Franków (w VIII w.), mieszkali tu Fenicjanie, Grecy, Rzymianie, Wizygoci i Maurowie. Frankowie najczęściej pozostawiali gospodarowanie regionem w rękach lokalnych władców, co przyczyniło się do rozkwitu Occitanii (dzisiejszej Langwedocji), szczególnie w XII w. Wtedy językiem occitan, należącym do grupy dialektów langwedockich, posługiwali się trubadurzy oraz ludzie z wyższych sfer w południowej Francji. Krucjata przeciw albigensom w 1208 r. mająca na celu wytępienie herezji katarów, doprowadziła do wchłonięcia Langwedocji przez
królestwo Francji. Na mocy traktatu w Villers-Cotterêts w 1539 r. językiem oficjalnym ustanowiono langue ďoïl. Od tego czasu lokalny dialekt occitan zaczął wychodzić z użycia - dopiero wiersze XIX-wiecznego poety Frédérica Mistrala odkryły ten język na nowo. Dziś odrodzony occitan nazywany jest dialektem prowansalskim (provençal).
Źródło: wydawnictwo Pascal
