geografia Egiptu
Egipt lezy w pólnocno - wschodniej czesci Afryki, oraz czesciowo w Azji. Przewazajaca czesc terenu nalezy do
Kotliny Libijskiej ograniczonej wyzynami. Na pólnocy jest to
Wyzyna Libijska, od poludniowego-zachodu masyw
Uweinat, a od wschodu
Próg Czerwonomorski.
Na terenie kraju wyróznia sie piec krain geograficznych. Najwazniejszym regionem Egiptu, okreslanym mianem wielkiej oazy, jest dolina i delta Nilu. Lacznie zajmuja ok. 3% powierzchni kraju i skupiaja az 98% ogólu mieszkanców kraju.
Jest to waski i zyzny pas ziemi, o szerokosci wahajacej sie od 2 km do 5 km w czesci poludniowej i od 15 km do 25 km w okolicach Kairu. Rzeka tworzy przy ujsciu olbrzymia delte o powierzchni 22 tys. km2. Obszar jest stale poszerzany przez osadzanie sie materialu niesionego w wodach Nilu.
Na zachód od Nilu rozciaga sie Pustynia Zachodnia, stanowiaca czesc Sahary. Zajmuje ona 3/5 powierzchni kraju. Jest obszarem wyzynnym, urozmaiconym lancuchami wzgórz, piaszczystymi plaskowyzami i niewysokimi progami czy zapadliskami jak Al-Kattara. W obnizeniach tych bardzo czesto mieszcza sie oazy (np. Fajum, Siwa, Al.-Farafira).
Na wschód od Nilu rozciaga sie Pustynia Wschodnia, zajmujaca 25% powierzchni kraju. Ma ona charakter skalistego plaskowyzu, ograniczonego od wschodu ogromnymi zrebami tektonicznymi Itbay, stromo opadajacymi ku Morzu Czerwonemu. Ten trudno dostepny teren przecinaja glebokie doliny z okresowymi wodami, uedi.
Pólwysep Synaj stanowi równiez wysoka, skalista wyzyna, która w czesci poludniowej ma charakter górzysty. Tutaj wznosi sie najwyzszy szczyt Egiptu - Góra sw. Katarzyny (2637 m n.p.m.). Na poludniu wyzyna stromo opada do Morza Czerwonego, a na pólnocy przybiera wyglad plaskiej, lagodnej równiny nadmorskiej.
Wybrzeza Egiptu sa slabo rozwiniete i trudno dostepne dla zeglugi. Sródziemnomorskie wybrzeze ma liczne mielizny, a czerwonomorskie - skaliste brzegi i rafy koralowe.
Niemal caly Egipt lezy w strefie klimatu zwrotnikowego skrajnie suchego. Tylko waski pas pólnocnego wybrzeza nalezy do strefy klimatów podzwrotnikowych typu sródziemnomorskiego. Srednia temperatura stycznia waha sie od 11-12°C na pólnocy kraju do 15-17°C na poludniu. W lipcu odpowiednio wynosi 25-26°C i 26-33°C a lokalnie nawet 49°C.
Opady sa niewielkie, ograniczaja sie do waskiego pasa Nadbrzeza Sródziemnomorskiego (50-150 mm rocznie). Pozostale terytorium Egiptu otrzymuje zaledwie 25-30 mm opadów rocznie. Na krancach poludniowych Egiptu deszcz zdarza sie nawet raz na kilka lat. Wiosna wieje suchy i goracy wiatr pustynny zwany chamsin, wywolujacy burze piaskowo-pylowe.
Jedyna stala rzeka Egiptu jest Nil, który przemierza kraj na dlugosci 1200 km. Na obszarze delty Nil dzieli sie na dwie odnogi: wschodnia - Damiette i zachodnia - Rosette. W rejonie delty wytworzyly sie jeziora lagunowe (Majrut i Idku) i zalewy (Burullus, Manzila).
Pod Asuanem Nil tworzy kaskade, zwana pierwsza katarakta nilowa. Przeplyw Nilu jest kontrolowany przez Wielka Tame Asuanska. Poza Nilem obszar kraju przecinaja suche doliny rzek okresowych i epizodycznych. Na terenie Egiptu wystepuja tez wody artezyjskie.
Szata roslinna Egiptu jest bardzo uboga, a niektóre pustynie zwirowe i skaliste zupelnie sa jej pozbawione. Dwie sposród roslin dawniej powszechnie wystepujacych w Egipcie, pozostaja do dzis symbolami tego kraju. Sa to: papirus - potocznie nazwany cibora i lotos egipski.
Papirus porasta bagienne tereny obszaru sródziemnomorskiego. Osiaga 5 m wysokosci. Rdzen lodygi dostarcza wlókien, z których powstaje material pisarski - papirus. Lotos egipski ma plywajace liscie i wystajace ponad powierzchnie wody niebieskie lub biale kwiaty. Byly one czestym motywem zdobniczym w sztuce egipskiej.
Źródło: wydawnictwo Pascal